1709-cu ilin fevralında ingilis dənizçiləri kimsəsiz bir adada dörd ildən artıq sivilizasiyadan tam təcrid olunmuş bir insan aşkar etdilər. Bu şəxs sonradan dünya ədəbiyyatının ən məşhur obrazlarından birinin – “Robinzon Kruzo”nun real prototipi kimi tarixə düşdü.

Sfera.az bildirir ki, şotland dənizçisi Aleksandr Selkirk ingilis yazıçısı Daniel Defonun məşhur romanına ilham verən əsas tarixi şəxs hesab olunur.

Tənhalığa aparan qərar

Selkirkin hekayəsi 1704-cü ildə, onun ingilis özəl gəmisi **“Cinque Ports”**da qayıqçı kimi xidmət etdiyi dövrdə başlayır. Xuan Fernandes arxipelaqı yaxınlığında lövbər salan zaman dənizçi kapitanla kəskin münaqişə yaşayır. O, gəminin yararsız vəziyyətdə olduğunu, növbəti səfərlərdə batacağını iddia edir və öz istəyi ilə sahilə endirilməsini tələb edir.

Selkirk ümid edirdi ki, yaxın zamanda başqa bir gəmi onu xilas edəcək. Lakin taleyin planı tamam fərqli idi. “Cinque Ports” yola düşdükdən qısa müddət sonra Cənubi Amerika sahillərində batdı və dənizçi Mas a Tierra adasında (indiki Robinzon Kruzo adası) tək qaldı.

Dörd il tənhalıqda həyat

Aleksandr Selkirk kimsəsiz adada 4 il 4 ay yaşadı. O, mağaralardan birini sığınacaq kimi istifadə edirdi. İlk aylar onun üçün əsl cəhənnəmə çevrilmişdi: tənhalıq, qorxu və depressiya gündəlik həyatının ayrılmaz hissəsi idi.

Zaman keçdikcə Selkirk vəhşi təbiətin qaydalarına uyğunlaşmağı bacardı. O, əvvəlki dənizçilərdən qalan çöl keçilərini ovlayır, balıq tutur, meyvə yığırdı. Heyvan dərisindən paltar tikir, sığınacağını küləkdən qorunan meşəlik ərazidə qururdu.

Onun psixoloji vəziyyətini qorumasında kitabların, xüsusilə İncilin mühüm rolu olmuşdu. Selkirk danışıq qabiliyyətini itirməmək və ağlını qorumaq üçün mətni tez-tez ucadan oxuyurdu. O, həmçinin vəhşi pişikləri əhliləşdirərək siçovullardan qorunur, bununla da tənhalığını bir qədər azaldırdı.

Sivilizasiyaya qayıdış

Xilas 1709-cu il fevralın 2-də baş verdi. Naviqator Vuds Rocersin komandanlığı altında olan ingilis gəmiləri – “Duke” və “Duchess” adaya yaxınlaşdı. Dənizçilər əvvəlcə qarşılarına çıxan adamı vəhşi hesab etdilər: o, heyvan dərisindən geyimdə idi, çətinliklə danışırdı və adanın sərt relyefində heyrətamiz çevikliklə hərəkət edirdi.

Rocersin xatirələrinə görə, Selkirk dənizçilərdən daha sürətli qaçırdı və uzun illər tənhalıqda yaşamasına baxmayaraq, əla fiziki formada idi.

Əfsanəyə çevrilən həyat hekayəsi

İngiltərəyə qayıtdıqdan sonra Selkirkin hekayəsi böyük rezonans doğurdu. Qəzetlər ondan yazır, səyyahlar bu qeyri-adi taleni danışırdılar. Tədqiqatçılar hesab edirlər ki, 1719-cu ildə nəşr olunan və dərhal bestsellerə çevrilən Daniel Defonun “Robinzon Kruzo” romanının əsasını məhz bu real hadisələr təşkil edib.

Müasir tarixçilər vurğulayırlar ki, Selkirkin əsl həyatı ədəbi obrazdan qat-qat daha sərt və romantikasız olub. Onun təcridi ağır psixoloji sarsıntılar, daimi qorxu və yaşamaq uğrunda mübarizə ilə müşayiət edilib. Məhz bu amansız reallıq isə dənizçinin hekayəsini böyük coğrafi kəşflər dövrünün ən heyrətamiz sağ qalma nümunələrindən birinə çevirib.

Bir dənizçi illərlə kimsəsiz adada necə sağ qaldı