2013-cü ildə tamaşaçıları valeh edən "Cadugərlik" filmi 1970-ci illərin əvvəllərində Rod-Aylenddə baş verdiyi iddia edilən bir ailə dramının hekayəsini danışır və bu dramın gərginliyi Hollivud ssenariləri ilə rəqabət aparır.

Sfera.az bildirir ki, Perron ailəsinin hekayəsi, 1971-ci ildə Rod-Aylend ştatının Harrisvill şəhərində başlayan və bu gün də müzakirə olunan dəhşətli bir ailə təcrübəsinə yönəlmişdir. Əvvəlcə adi bir təsirli hekayə kimi görünən şey, izaholunmaz səs-küylər, gözlənilməz davranışlar və evin keçmişindən qaranlıq izlərlə tez bir zamanda tamamilə fərqli bir ölçüyə keçir və nəticədə filmə mövzu olur. Gümüş ekranda təsvir edilənlərdən başqa, Perron ailəsinin və onların təcrübələrinin hekayəsi qorxu, qeyri-müəyyənlik və insan zehninin məhdudiyyətləri hekayəsi kimi diqqət çəkir. Perron ailəsinin əsl hekayəsinin təfərrüatlarınnəzər salaq.

"Cadugərlik" filminə ilham verən Perron ailəsinin hekayəsi 1971-ci ildə Rod-Aylend ştatının Harrisvill şəhərində baş verən mürəkkəb bir proseslə başlayır.

Rocer və Kerolin Perron beş qızları ilə birlikdə köhnə 14 otaqlı bir fermanın həyətinə köçdükdə, dinc bir ailə evi qurmağı xəyal edirdilər. Lakin, məskunlaşdıqdan sonra baş verənlər bu xəyalı tez bir zamanda kölgədə qoydu. İlk günlərdə hadisələr kiçik və əhəmiyyətsiz görünürdü.

Mebellərin yerdəyişməsi, sakit anlarda izah olunmayan səslər və mətbəxdəki kortəbii qarışıqlıq ailənin diqqətini cəlb etməyə başladı. Zamanla bu qəribəliklər artdı və xüsusilə Kerolinə təzyiq hissi yaratdı. Ev öz qaydaları olan canlı bir varlıq kimi davranırdı. Perron ailəsi üçün bu dövr sadə bir təsirli hekayədən kənara çıxdı, qeyri-müəyyənlik və qorxu ilə dolu bir prosesin başlanğıcı oldu.

Hadisələrin intensivliyi artdıqca, Perron ailəsi dövrün ən məşhur paranormal tədqiqatçılarından ikisi olan Ed və Lorraine Uorrenə müraciət etdi.

Adı tez-tez xatırlanan bu cütlük, cinlər və ruhlarla bağlı işləri araşdırmaqla bütün Amerikada şöhrət qazanmışdı. Ed hərbi və polis təcrübəsindən sonra özünü cindarlığa həsr edən bir tədqiqatçı idi. Lorraine isə fövqəltəbii varlıqlarla ünsiyyət qura biləcəyini iddia edən bir vasitəçi kimi tanınırdı. 1950-ci illərdə qurduqları Yeni İngiltərə Psixi Tədqiqatlar Cəmiyyəti onları bölgədəki ən məşhur ruh ovçuları etmişdi.

Perron ailəsinin evi Uorrenlər tərəfindən mürəkkəb və gərgin bir iş hesab edildi. Araşdırmalar evdə birdən çox varlığın olduğunu göstərdi. Bəziləri zərərsiz, digərləri isə olduqca narahatedici idi. Uorren cütlüyü hadisələrin reallığını müdafiə edərək, onların sadəcə psixoloji xəyallardan daha çox olduğunu bildirdi. Bu yanaşma həm tərəfdarları, həm də tənqidçiləri cəlb etdi və Perron işi illərlə müzakirələrin mərkəzində qaldı.

Perron ailəsi hadisələrin mənbəyini tapmağa çalışdıqca, evin tarixini araşdırmağa başladılar.

Bu, hekayədəki ən mürəkkəb məqamlardan biridir. Araşdırmalar göstərir ki, əmlak əsrlər boyu eyni ailələr arasında əl dəyişdirib və bir çox faciəli hadisələrə səhnə olub. Uşaq ölümləri, qəfil itkin düşmələr və izah olunmayan intihar hekayələri evin qaranlıq keçmişi olduğu fikrini gücləndirib. Zamanla Batşeba Şerman adı bu hekayələrin ön plana çıxmasına səbəb oldu. On doqquzuncu əsrdə ərazidə yaşayan bu qadın qorxunc nüfuzu ilə tanınırdı. O, bir uşağın ölümü ilə əlaqələndirilirdi, lakin heç vaxt rəsmi olaraq ittiham olunmamışdı.

Perron ailəsi yaşadıqları zülmün bu ruhla əlaqəli olduğuna inanırdı. Lakin illər sonra bu şərh dəyişdi. Bəzi məlumatlara görə, evdəki iğtişaşların əsl mənbəyi Batşeba əvəzinə fərqli bir qadın fiquru idi. Sonralar ev sahibləri hətta bu ruhlardan birinin xəbərdarlıq və qoruyucu rol oynadığını irəli sürdülər. Bu ziddiyyətli məlumatlar hadisələri aydın bir çərçivəyə salmağı çətinləşdirdi.

Uorrenlərin Perron evində işlədiyi müddətdə ən diqqət çəkən anlardan biri seans idi.

İddialara görə, seans zamanı Kerolin Perron nəzarəti itirərək fərqli bir şəxsiyyətə çevrilib. Deyilənə görə, o, anlaşılmaz sözlər deyib, ayağa qalxıb və geniş panika yaradıb. Bu təcrübə Rocer Perron üçün dönüş nöqtəsi olub. Həyat yoldaşının sağlamlığından ciddi şəkildə narahat olan Rocer cindarlardan evdən çıxmalarını istədi.

Film adaptasiyasında görünən dramatik sonluqdan fərqli olaraq, əsl hekayə rəsmi olaraq cin çıxarma ilə bağlı deyildi. Ailə maddi çətinliklər üzündən evdə bir neçə il daha yaşamağa davam edib. Paranormallıq zamanla azalıb və 1980-ci ilə qədər tamamilə dayanıb. Perron ailəsi evdən çıxdıqda özləri ilə saysız-hesabsız cavabsız suallar qoyub getdilər.

Aynil

Perron ailəsinin tükürpədici həyat hekayəsi