1898-ci ildə yazılmış bir kitab, 1912-ci ildə baş verən dünyanın ən böyük dəniz fəlakətlərindən birinə necə bu qədər bənzəyə bilər?

1898-ci ildə nəşr olunan “Faydasızlıq və ya Titanın Qəzası” Amerikalı müəllif Morqan Robertson tərəfindən yazılmış dəniz romanıdır. Kitab ilk dəfə nəşr olunduqda çox diqqət çəkməsə də, 1912-ci ildə RMS “Titanik” gəmisinin batmasından sonra yenidən diqqət mərkəzinə gəldi və hadisəyə heyrətamiz oxşarlıqları səbəbindən mədəni bir fenomenə çevrildi. Bir çox oxucu və tarix həvəskarı bu əsərin Titanik fəlakətini "proqnozlaşdırdığını" iddia etdi; lakin bəziləri bunun sadəcə bir təsadüf olduğunu bildirdi. Həqiqət budur ki, romanda müəyyən oxşarlıqlar olsa da, müəllifin bu nəticəni bir növ ekstrasens kimi izah etmək əvəzinə, dövrün dənizçilik və gəmiqayırma tendensiyalarını əks etdirdiyi elmi olaraq qəbul edilir.

Sfera.az mövzu ilə bağlı maraqlı yazı təqdim edir.

1898-ci ildə Amerikalı müəllif Morqan Robertson tərəfindən nəşr olunan "Faydasızlıq və ya Titanın Qəzası" əsəri əvvəlcə tipik dəniz macəra romanı hesab olunurdu. Roman dövrün texnoloji inkişaflarına heyran olan, eyni zamanda insan təkəbbürü ilə mübarizə aparan bir hekayədən bəhs edir. Lakin, 14 il sonra, 1912-ci ildə “Titanik” aysberqə çırpılaraq Şimali Atlantikada batdıqda, Robertsonun romanı yenidən kəşf edildi. Bunun səbəbi kitabda təsvir edilən gəmi fəlakəti ilə “Titanik” faciəsi arasında qəribə oxşarlıqların olması idi.

Bu oxşarlıqlar sonda romanın "Titanik"i proqnozlaşdırdığı iddialarına səbəb oldu. Bəziləri hətta bunu açıq bir öngörücülük hesab edirdilər. Lakin tarixi məlumatlar və dəniz mütəxəssislərinin şərhləri göstərir ki, hadisələrin arxasında daha rasional izahlar var.

Roman “Titan” adlı nəhəng bir sərnişin gəmisi üzərində qurulub. “Titan” öz dövrünün ən böyük, ən dəbdəbəli və ən güclü gəmisi idi. Müəllif gəmini insan mühəndisliyinin zirvəsi kimi təsvir edir. Onun demək olar ki, batmadığı iddia edilirdi; təhlükəsizlik sistemləri son dərəcə inkişaf etmişdi və okean nəqliyyatında yeni bir dövrün başlanğıcı olduğu düşünülürdü.

Lakin, aprel ayında Şimali Atlantikada yüksək sürətlə üzərkən “Titan” aysberqə çırpılır. Toqquşmadan sonra gəmi tez bir zamanda suya qərq olmağa başlayır. Xilasetmə qayıqlarının sayı kifayət deyildi və göyərtədəki minlərlə sərnişinin əksəriyyətini xilas etmək mümkün olmur. Hekayə keçmiş dəniz zabiti Con Roulandın baxış bucağından danışılır. Rouland qəzadan sağ çıxır və faciənin ortasında sağ qalmaq üçün mübarizə aparır. Təkcə bu xülasə “Titanik” gəmisini xatırlatmaq üçün kifayətdir. Lakin detallar araşdırıldıqda oxşarlıqlar daha da diqqət çəkir.

Əvvəla, adlardakı oxşarlıq diqqət çəkir. Romandakı gəmi də “Titan” adlanır. Real həyatdakı gəmi “Titanik”dir. Hər iki ad böyük güc, ölçü və əzəmət ifadə edən "Titan" kökündən gəlir.

İkincisi, ölçülər demək olar ki, paraleldir. Romandakı “Titan”ın uzunluğu təxminən 800 futdur. “Titanik” təxminən 882,5 fut idi. Hər ikisi öz dövrünün ən böyük sərnişin gəmilərindən biri idi.

Üçüncü vacib oxşarlıq, hər iki gəminin "batmaz" kimi təqdim olunmasıdır. Romanda “Titan” təhlükəsizliyin zirvəsi kimi təqdim olunur. Eynilə, “Titanik” o dövrün mediasında və ictimai rəyində "praktik olaraq batmaz" kimi təsvir edilmişdir. Bu ifadə faciənin ironiyasını daha da gücləndirdi.

Ən çox müzakirə olunan detallardan biri xilasetmə qayıqlarıdır. “Titan” qanuni minimuma cavab verən bir sıra xilasetmə qayıqları daşıyır, lakin bu say bütün sərnişinləri xilas etmək üçün kifayət deyil. “Titanik”də də xilasetmə qayıqlarının sayı da göyərtədəki ümumi insanların təxliyəsi üçün kifayət deyildi. Bu çatışmazlıq fəlakətin miqyasını artırdı.

Toqquşma şəraiti də oxşar idi. Hər iki gəmi aprel ayında Şimali Atlantikada yüksək sürətlə üzərkən aysberqə çırpılır. Soyuq hava, qaranlıq gecə və qeyri-kafi hazırlıq hər iki hadisədə həlledici amillər idi.

Bütün bu oxşarlıqlar birlikdə nəzərdən keçirildikdə, romanın real bir hadisədən ilhamlandığı ehtimalı azdır, çünki roman “Titanik”dən 14 il əvvəl nəşr olunub. Bu, təbii olaraq "Bu necə mümkün idi?" sualını doğurur.

Bu, həqiqətən bir öngörücülük idimi?

Bu suala cavab vermək üçün o dövrün dəniz dünyasına nəzər salmaq lazımdır. 19-cu əsrin sonu transatlantik gəmi yarışının geniş vüsət aldığı bir dövr idi. Şirkətlər daha böyük, daha sürətli və daha lüks gəmilər istehsal etmək üçün yarışırdılar. Təhlükəsizlik tədbirləri çox vaxt kommersiya narahatlıqlarından geri qalırdı.

Morqan Robertson dənizçilik təcrübəsi olan bir yazıçı idi. Gəncliyində ticarət gəmilərində işləmiş və dəniz həyatı ilə yaxından tanış idi. O dövrdə böyük gəmilərin buzlu sulardan yüksək sürətlə keçməsinin riskli olduğu məlum idi.

O dövrdə dəniz mühəndisliyi ilə bağlı mövcud anlayış ölçü ilə təhlükəsizlik arasında eyniləşdirməyə meylli idi. Lakin fizika qanunları və təbii şərait göstərdi ki, heç bir insan tərəfindən yaradılan sistem tamamilə təhlükəsiz ola bilməz. Robertson bu ziddiyyəti romanında dramatikləşdirdi. “Titanik” fəlakəti bu dramatikləşmənin faciəli real həyatdakı təzahürü idi.

“Faydasızlıq, yaxud Titanın Qəzası” bu gün də aktuallığını “Titanik”lə oxşarlığına borcludur. Lakin romana yalnız "Titanik haqqında məlumat verən bir kitab" kimi baxmaq da ədalətsizlik olardı.

Aynil

“Titanik” fəlakətini 14 il əvvəldən eynilə təsvir edən kitab