ABŞ və İsrail tərəfindən 17 gün əvvəl başladılan İran müharibəsi, 1979-cu il İslam İnqilabından bəri sönməyən "sivilizasiyalar toqquşması"nı pik həddinə çatdırıb.

Sfera.az “The Telegraph” nəşrinə istinadən xəbər verir ki, mollaların bütün müsəlman dünyasını Qərbə qarşı qaldırmaq cəhdlərinə baxmayaraq, bu münaqişə indiyədək böyük ölçüdə lokal xarakter daşıyırdı.

İranın Körfəz ölkələrinə, Səudiyyə Ərəbistanına və İordaniyaya arabir həyata keçirdiyi dron və raket zərbələri bu dövlətləri ABŞ-dən uzaqlaşdıra bilmədi, "ərəb küçəsi" isə sakitliyini qorudu.

Lakin müharibənin ən mühüm dolayı nəticələrindən biri Avropa ilə ABŞ arasındakı uçurumun dərinləşməsidir. 1945-ci ildən bəri qlobal "Pax Americana"nın (Amerika sülhü) söykəndiyi Atlantik ittifaqının içinin boşaldığı üzə çıxdı. Nə avropalılar, nə də amerikalılar bir-birini dəstəkləmək və ya qarşılıqlı maraqları nəzərə almaq öhdəliyi hiss edirlər.

Rejimin yanvar ayında bir neçə gün ərzində 20 - 40 min iranlı nümayişçini qətlə yetirməsi dövrümüzün ən ağır bəşəriyyət əleyhinə cinayətlərindən biridir. Təkcə bu vəhşilik "qoruma məsuliyyəti" (R2P) prinsipi əsasında İrana müdaxiləyə bəraət qazandırardı. Lakin bu amil Donald Tramp administrasiyasının təqdim etdiyi əsaslandırmada yalnız ikinci dərəcəli rol oynayıb.

Müharibənin məqsədi barədə də ardıcıllıq yoxdur. Bu, rejim dəyişikliyidirmi? Tramp bu ideya ilə maraqlansa da, Benyamin Netanyahu bu həftə bunu istisna etdi. İsrail daha çox İran teokratiyasının hərbi imkanlarını və onun Livan qolu olan "Hizbullah"ı məhv etmək niyyətindədir.

Tramp əvvəlcə hesab edirdi ki, onun üçün məqbul olan yeni bir ali liderin seçilməsi müharibəni bitirmək üçün kifayət edəcək. Lakin bu ümid tezliklə puç oldu. Digər tərəfdən o, eyham vurur ki, əgər iranlılar qeyd-şərtsiz təslim olmasalar, ölkə elə ağır zərbə ala bilər ki, "bir daha heç vaxt bərpa oluna bilməz". Yaponiyanın Xirosima və Naqasakidən sonra sürətlə bərpa olunduğunu nəzərə alsaq, bu, İranı "radioaktiv ay mənzərəsinə" çevirmək təhdidi deməkdir ki, bu da ABŞ hərbçiləri üçün qəbulolunmaz dərəcədə kəskin bir addımdır. Daha çox ehtimal olunan ssenari isə İranın "uğursuz dövlətə" (failed state) çevrilməsidir.

Pentaqon Hörmüz boğazından təhlükəsiz keçidi təkbaşına təmin edə bilməyəcəyini etiraf edərək, digər tərəfləri müşayiət gəmiləri ilə təminat verməyə çağırıb. Şənbə günü Tramp açıq şəkildə Çin, Fransa, Yaponiya, Cənubi Koreya və Böyük Britaniyanı kommersiya gəmilərini qorumaq üçün gəmi göndərməyə səslədi.

Tramp nəinki Avropa ictimai rəyini bu hücuma hazırlamadı, həm də ikinci müddəti ərzində Aİ-yə qarşı ardıcıl olaraq düşmən münasibət bəslədi. Prezident hətta NATO müttəfiqi olan Danimarkanın suveren ərazisi Qrenlandiyanı ilhaq etməklə və ya məcburi satın almaqla hədələyib.

Həm Avropa, həm də Amerika Ukrayna məsələsində olduğu kimi, bu müharibədə də bölünmüş vəziyyətdədir. Rəy sorğuları göstərir ki, amerikalıların əksəriyyəti hələ də Ukraynanı dəstəkləyir, lakin yalnız azlıq İrana hücuma tərəfdardır. Məşhur podkaster Co Roqan (Joe Rogan) MAGA tərəfdarlarının narahatlığını belə ifadə etdi: "Bir çox insan özünü xəyanətə uğramış hiss edir".

Aİ-nin iki ən böyük dövlətindən biri olan Fransa, Emmanuel Makronun müharibənin qanunsuz olduğunu deməsinə baxmayaraq, Almaniyadan daha aktiv rol alıb. Fridrix Mers isə avropalı siyasətçilər arasında prinsipial bir "şahin" kimi seçilir: o, İrana hücumun İsrailin özünümüdafiə hüququ ilə haqlı olduğunu hesab edir. Mers üçün bu əməliyyatda iştirak, ABŞ-nin Ukraynanı tərk etməməsi üçün ödəməyə dəyər bir qiymətdir.

Fransızlar "Charles de Gaulle" aviadaşıyıcısını Kipri müdafiə etmək üçün göndəriblər. Makronun bu güc nümayişi həm də ölkə daxilindəki vətənpərvərlik hisslərinə xitab edir. Almaniya isə diqqətini Ukraynaya yönəldib; nazir Boris Pistorius Kiyevi müdafiə etmək üçün 35 "Patriot" raketinin göndəriləcəyini açıqlayıb.

İran müharibəsi Vladimir Putinə iki şəkildə kömək etdi: neft qiymətlərinin artması Rusiya büdcəsinə gəlir gətirdi və Tramp Hörmüz boğazındakı qıtlığı kompensasiya etmək üçün Rusiya neftinə tətbiq edilən sanksiyaları müvəqqəti qaldırdı.

Avropa liderləri arasında İtaliyanın Baş naziri Corciya Meloni Trampla yaxın olsa da, İrana hücumun beynəlxalq hüquqa zidd olduğunu və İtaliyanın burada iştirak etməyəcəyini bəyan edib. İspaniyanın Baş naziri Pedro Sançes isə daha sərt mövqe tutaraq səfirini İsraildən həmişəlik geri çağırıb.

Tramp ilə əlaqələndirilmək artıq "toksik" bir hal alıb. Mers keçən bazar günü Baden-Vürtemberqdə partiyasının əyalət seçkilərində uduzması ilə bunun şahidi oldu. Eyni şəkildə, Tramp tərəfindən tənqid olunmaq populyarlığın artmasına zəmanət verir.

Bunun bariz nümunəsi Britaniyadır. Ser Kir Starmerin (Sir Keir Starmer) həm ölkədə, həm də xaricdəki nüfuzuna müharibə ilə bağlı tərəddüdləri, həmçinin Kiprdəki suveren bazalarımızı və İraqdakı qoşunlarımızı adekvat müdafiə ilə təmin edə bilməməsi səbəbindən düzəlməz zərər dəyəcəyi gözlənilirdi. Lakin Britaniya ictimaiyyəti də Baş nazir kimi İran müharibəsinə sürüklənməkdən ehtiyatlanır.

Müxalifət lideri Kemi Badenok müttəfiqlərimiz ABŞ və İsrailə verdiyi prinsipial dəstəklə ordudakı qüsurları ifşa etməyə çalışsa da, İcmalar Palatasında Baş nazir bu tənqidləri Silahlı Qüvvələrə hörmətsizlik kimi qələmə verdi. Starmer İran məsələsində Avropa konsensusuna qoşulmaqla özü üçün rahat bir mövqe tapıb:

"ikibaşlı siyasət yürütmək".

Lakin bu müharibə üzərində dolaşan əsas sual budur: Kral Donanması haradadır? Aralıq dənizində, Körfəzdə və ya Hind okeanında heç bir Britaniya hərbi gəmisinin patrulda olmaması Britaniya ictimaiyyəti üçün xoşagəlməz bir şok oldu. Hazırda yeganə hərəkətdə olan gəmi "HMS Dragon" esminesidir ki, o da yalnız bu həftə Portsmutdan yola düşüb. O, Kiprə çatana qədər İran müharibəsi artıq bitə bilər.

İş bura necə gəlib çıxdı? Britaniya Soyuq müharibədən sonra silahlı qüvvələrini zəiflədən yeganə Avropa ölkəsi deyil. Lakin heç bir digər xalqın, hətta ABŞ-nin belə bu qədər qürurlu bir dənizçilik ənənəsi yoxdur. Bir vaxtlar dənizlərin hakimi olan Britaniyanın bu gün bir donanma belə göndərə bilməməsi rüsvayçılıqdır.

Kağız üzərində Kral Donanmasının bu gün 63 gəmisi var, lakin bunlara cəmi 15 əhəmiyyətli yerüstü döyüş gəmisi (aviadaşıyıcılar, esmineslər və freqatlar) və 10 nüvə sualtı qayığı daxildir ki, onlardan da yalnız bir neçəsi dənizə çıxa biləcək vəziyyətdədir.

Fidan Hacızadə
Sfera.az

ABŞ və İsrailin İranla müharibəsi: NATO parçalanacaq?