Müasir fizikada silinməz iz buraxan Albert Eynşteynin dahiliyi adını tarixə qızıl hərflərlə, oğlunun adını isə faciə ilə həkk etmişdir.

Sfera.az Eduard Eynşteynin faciəvi və az tanınan həyat hekayəsini təqdim edir.

Albert Eynşteyn adı eşidiləndə ağla bəşəriyyətin elmi üfüqlərini genişləndirən düsturlar, inqilabi nəzəriyyələr və ideyalar gəlir. Lakin bu parlaq mirasın arxasında daha az tanınan, sakit və kədərli bir ailə hekayəsi var. Bu hekayənin mərkəzində Eynşteynin kiçik oğlu Eduard Eynşteyn dayanır. Onu sadəcə məşhur bir atanın bədbəxt övladı kimi görməyin. Eduard Eynşteyn öz maraqları, xəyalları və kövrək dünyası olan bir insan idi. Ömrünün böyük bir hissəsini ruhi xəstəxanalarda keçirməsi onun hekayəsini daha da təsirli edir. Elm tarixinin ən parlaq adlarından birinin ailəsindən olan bu dramatik hekayə sizi də təsirləndirəcək.

Eduard Eynşteynin doğulması adi bir ailə hekayəsindən daha çox şey idi.

Anası Mileva Mariç öz dövrü üçün olduqca qeyri-adi bir qadın idi. Sürix Politexnik İnstitutunda fizika təhsili alan yeganə qadın tələbə kimi Albert Eynşteynin diqqətini çəkmiş və onların münasibətləri tez bir zamanda evliliyə çevrilmişdi. 1903-cü ildə qurulan bu evlilikdən üç uşaq dünyaya gəlib. İlk uşaq Lizerl sonda qeydlərdən silinib. Çox güman ki, başqa bir ailəyə verilib. Ortancıl uşaq Hans Albert sonradan mühəndislik sahəsində əhəmiyyətli bir karyera qurub. Ən kiçik uşaq Eduard 28 iyul 1910-cu ildə Sürixdə anadan olub.

Albert Eynşteynin karyerasının sürətlə yüksəldiyi illərdə evlilik pisləşməyə başladı. Cütlük 1914-cü ildə ayrılıb. Buna baxmayaraq, Eynşteyn uşaqları ilə əlaqələrini tamamilə kəsmədi və ünsiyyətini, xüsusən də məktublar vasitəsilə davam etdirdi. Mileva Mariç keçmiş ərinin elmə ailə həyatından daha çox üstünlük verdiyinə inanırdı, lakin oğlu Hans Albertin bəzən işlərini kənara qoyaraq uşaqları ilə uzun müddət vaxt keçirən atasının xatirələrini kövrəkliklə xatırlayır. Eduard isə doğuşdan bəri sağlamlıq problemləri ilə üzləşən həssas bir uşaq idi. Bu kövrək təbiət gələcəkdə nələrlə qarşılaşacağının ilk əlamətləri kimi görünürdü.

Eduard Eynşteynin uşaqlığı şən gəzintilərdən və aktiv oyunlardan daha çox xəstəliklə dolu idi. Kiçik bədəni tez-tez gücsüz, yorğun olurdu və uzun səyahətlərdə iştirak etmək üçün çox zəif qalırdı.

Ailəsində sevgi ilə böyüdülməsinə baxmayaraq, bu vəziyyət Albert Eynşteynin zehnində dərin narahatlıq yaradırdı. Evdən çıxsa da, oğlunun sağlamlığı onu daim narahat edirdi. 1917-ci ildə həmkarına yazdığı məktubda o, Eduardın gələcəyi ilə bağlı ümidsizliyini açıq şəkildə ifadə edirdi. Onun fikrincə, kiçik oğlunun nə vaxtsa tam güclü və müstəqil bir fərd olacağı ehtimalı az idi.

O, zaman-zaman oğlunun əzab içində yaşamaqdansa, daha tez ölməsinin daha yaxşı olub-olmadığını soruşurdu. Lakin bu qaranlıq düşüncələr uzun sürmədi. Atalıq hissləri qalib gəldi və Albert Eynşteyn Eduardın rifahı üçün əlindən gələni etməyə qərar verdi. O, müxtəlif sanatoriyaların xərclərini ödəyir, bəzən oğluna yoldaşlıq edir və onun müalicə prosesini diqqətlə izləməyə çalışırdı. Elmin qəti cavablar təqdim etdiyi bir dünyada, bu sətirlərdə öz uşağına gəldikdə onun nə qədər aciz olduğunu hiss etmək olur.

Eduard Eynşteyn böyüdükcə daxili dünyası zənginləşməyə başladı. Atasının ona verdiyi ləqəblə tanınan Eduard sənətə üz tutdu.

O, şeir yazır, pianoda çalır və hisslərini bu yollarla ifadə edirdi. Zamanla insan zehninin dərinliklərinə olan marağı üstünlük təşkil etməyə və psixiatriya ilə maraqlanmağa başladı. Ziqmund Freydin ideyalarından təsirlənərək, o, zehni prosesləri anlamağın insanlığı anlamaq olduğuna inanırdı. Buna uyğun olaraq, Sürix Universitetinə daxil oldu. Onun məqsədi atası kimi fizika sahəsində şöhrət qazanmaq deyil, insan ruhunu sağaldan həkim olmaq idi.

Lakin bu illər həm də Albert Eynşteynin dünya miqyasında şöhrət qazandığı dövr idi. Eduard tez-tez bunun daxili mübarizələrində yaratdığı təzyiqi hiss edirdi. O, yazılarında belə bir məşhur atasının ona əhəmiyyətsiz hiss etdirdiyini ifadə edirdi. Universitet illərində yaşlı bir qadına aşiq olur və valideynlərinin münasibətləri kimi, bu bağ da ağrılı şəkildə sona çatır. Bu məyusluq onun onsuz da kövrək olan zehni tarazlığını daha da gərginləşdirirdi.

1930-cu il Eduard Eynşteynin həyatında dönüş nöqtəsi oldu. Onun zehni vəziyyəti sürətlə pisləşdi və sonda intihara cəhd etdi. Bu hadisədən sonra ona şizofreniya diaqnozu qoyuldu.

O dövrün tibbi yanaşması bugünkü standartlarla müqayisədə olduqca sərt idi. Müalicələr Eduardın vəziyyətini yaxşılaşdırmaq əvəzinə, onun zehni və ünsiyyət bacarıqlarını daha da zəiflətdi. Danışıq və idrak qabiliyyəti zamanla əhəmiyyətli dərəcədə azaldı.

Bu dövrdə ailə üçün çətin qərarlar verildi. Eduard uzunmüddətli qayğıya ehtiyac duyduğu üçün psixiatrik xəstəxanaya yerləşdirildi. Qısa müddət sonra ailəsinin qalan hissəsi ABŞ-a mühacirət etdi. Albert Eynşteyn oğlunun xəstəliyinin anasından miras qalmış irsi bir xəstəlik ola biləcəyindən şübhələnirdi. Elmi bir izah tapmaq səyləri onun günahkarlıq hissi və kədərini aradan qaldırmaq üçün kifayət etmədi. İkinci həyat yoldaşı Elsa, bu ağrının Albert Eynşteyni daxildən məhv etdiyini bildirirdi.

1930-cu illərin əvvəllərində Avropa qaranlıq bir dövrə qədəm qoydu. Nasist Partiyasının yüksəlişi və Hitlerin hakimiyyətə gəlməsi Almaniyanı Albert Eynşteyn üçün təhlükəli bir yerə çevirdi. Yəhudi kimliyinə görə Berlindəki vəzifəsinə qayıda bilmədi və nəticədə ABŞ-a sığınmaq məcburiyyətində qaldı. Albert Eynşteyn kiçik oğlu Eduardın da böyük qardaşı ilə Amerikaya gələ biləcəyinə ümid edirdi. Lakin Eduardın getdikcə pisləşən ruhi vəziyyəti belə bir səyahəti qeyri-mümkün edirdi. Mühacirət etməzdən əvvəl o, oğlunu son dəfə müalicə olunduğu psixiatriya xəstəxanasında ziyarət edib. Bu səfər ata ilə oğulun bir-birini son dəfə üz-üzə görməsi idi. Sonrakı illərdə onlar məktublaşmağa davam etdilər və o, Eduardın müalicəsi üçün müntəzəm olaraq pul göndərirdi. Buna baxmayaraq, aralarındakı fiziki məsafə heç vaxt kəsilmədi.

Eduard Eynşteyn ömrünün qalan hissəsini İsveçrədəki psixiatriya xəstəxanalarında keçirdi.

Burghölzli psixiatriya klinikası, xüsusən də Sürix Universitetinin nəzdində, onun dünyasına çevrildi. Orada keçirdiyi otuz ildən çox müddət ərzində xarici dünya ilə əlaqəsi tədricən azalırdı. Gəncliyində şeir yazan, musiqi ilə maraqlanan və insan ruhunu anlamağa çalışan Eduard tədricən sükuta qərq oldu.

Eduard 1965-ci ilin oktyabr ayında, 55 yaşında insult nəticəsində vəfat etdi. Sürixdəki Hönggerberq qəbiristanlığında dəfn edildi. Atası Albert Eynşteyn on il əvvəl vəfat etmişdi. Beləliklə, ata və oğul, illər sonra belə, bir daha görüşə bilmədilər.

Aynil

Albert Eynşteynin 30 il ruhi xəstəxanada yatan oğlunun faciəvi hekayəsi